سکان دار…

این جهان چون دریا است

هر کسی قایقِ خود را به جلو می راند

بخت و تقدیر چو بادی ماند،

گه گهی تند و گهی آرام است

گاه باید افراشت ،

بادبان در ره باد…..

گاه باید جهت قایق خود را گرداند

زندگی قایق و باد است و تو هم سکان دار !

گله از تلخیِ تقدیر ،

ندارد ابهام!

این جماعت که ز بخت بدِ خود می نالند

ساکن قایقِ بی سکان اند !

(ذبیح مدرسی)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *